• nike air max
  • oakley glasses
  • air max 90
  • nike air max
  • oakley glasses
  • air max 90
  • Air Max 2013
  • 2014 michael kors
  • air max women 2013
  • air max 2013
  • 2014 michael kors
  • air max 2014
  • Medycyna Tybetańska – kulisy systemu leczenia | Apetyt na życie

    Medycyna Tybetańska – kulisy systemu leczenia

    Tybet - mapaTYBET to region w Azji Środkowej; dawniej niepodległe państwo, w 1949 r. anektowane przez Chiny (aktualnie: Tybetański Region Autonomiczny). Przed okupacją składało się z trzech prowincji: Amdo, Kham, Ü-Cang (dBu-gTsang)) i miało powierzchnię około 2,5 mln km2. Tybet położony jest na średniej wysokości około 4000-5000 metrów nad poziomem morza. Od południa i zachodu jest ograniczony przez Himalaje, Karakorum oraz masyw Pamiru, od północy przez Kunlun, Ałtyn-tag oraz Nanszan. Rozciągłość równoleżnikowa Tybetu wynosi około 2.500 km. Na jego terenie biorą początek takie wielkie rzeki jak Jangcy, Brahmaputra, Indus oraz mniejsze – Salween, Satledź, Kali Gandaki, Trisuli, Manas, Subansuri. Stolicą Tybetu jest Lhasa. Przywódcą politycznym i duchowym jest Dalajlama(*) (obecnie na emigracji). Tybetańczycy posługują się językiem tybetańskim, są buddystami, mają wielowiekową kulturę i tradycje.

    NATURALNA MEDYCYNA TYBETAŃSKA jest jednym z najistotniejszych – nieprzerwanie praktykowanych – systemów medycznych na świecie. Od wieków z powodzeniem pomaga ludziom w Tybecie, Chinach, Indiach, Nepalu, Mongolii i znacznej części Rosji oraz Azji Centralnej.

    Wooden Buddha on white backgroundMedycyna w Tybecie rozwijała się głównie pod wpływem filozofii buddyjskiej. Według niej zdrowie człowieka uzależnione jest od pozostawania w równowadze z siłami fizycznymi i duchowymi, które istnieją w świecie.

    Podstawą naturalnej medycyny tybetańskiej jest dzieło: „Cztery Tantry Medyczne”.
    Pierwsza księga dotyczy chorób, z jakimi można się spotkać,
    Druga objaśnia anatomię i fizjologię człowieka, jego śmierć i narodziny,
    Trzecia mówi o klasyfikacji chorób, ich przyczynach i leczeniu oraz wpływie natury na zdrowie,
    Czwarta przedstawia główne metody diagnozowania oraz rodzaje lekarstw, które mogą być używane.

    Naturalna Medycyna Tybetańska postrzega zdrowie jako problem równowagi. Ciało ludzkie uważane jest za integralną całość składającą się z tzw. 5-ciu organów głównych: serca, płuc, śledziony, wątroby, nerek oraz 6-ciu organów dodatkowych połączonych z innymi delikatną siecią kanałów. Jest ono ściśle związane z otaczającym go środowiskiem. Wiele czynników, takich jak: styl życia (w tym dieta), warunki klimatyczne i pogodowe, stan ducha i umysłu czy predyspozycje genetyczne mogą mieć dobroczynny lub zakłócający wpływ na zdrowie.
    Naturalna Medycyna Tybetańska jest kompleksowym i skutecznym systemem leczenia, którego korzenie tkwią w indyjskim systemie medycznym ajurwedy, a na przestrzeni wieków system ten czerpał także z medycyny chińskiej i arabskiej.

    Potala Palace, Lhasa, TibetSkuteczność tego systemu spowodowała , iż w kulturach Azji Tybet nazywany jest „krainą medycyny”.

    NATURALNA MEDYCYNA TYBETAŃSKA to unikalne połączenie prostego systemu diagnozy , leczenia i prewencji z filozofią buddyjską – ukierunkowaną na osiągniecie optymalnej dla każdego z nas równowagi: ciała, umysłu i ducha .

    • Kluczem do medycyny tybetańskiej jest całościowe, holistyczne traktowanie człowieka, także w ujęciu jedności ze środowiskiem naturalnym oraz miejscem życia.
    • W przeciwieństwie do medycyny akademickiej, człowiek nie jest traktowany jako zbiór narządów, których leczeniem zajmują się poszczególni specjaliści, ale jako całość – w której wszystkie narządy są ze sobą powiązane i harmonijnie ze sobą współpracują.
    • Medycyna tybetańska postrzegając zdrowie jako problem równowagi, bierze pod uwagę wiele czynników – takich jak: dieta, styl życia, warunki pogodowe, stan ducha i umysłu człowieka, mogących mieć dobroczynny lub zakłócający wpływ na stan zdrowia człowieka.

    Medycyna tybetańska wyróżnia trzy „Humory” wywodzące się z tzw. trzech trucizn umysłu:

    • pożądania – (pragnień, przywiązania, chciwości), których naturą jest „czarowanie” umysłu; wywodzą się stąd wszystkie zaburzenia wiatru, który ma lekką, ruchliwą naturę i porównywany jest do strumienia życia, energii życiowej
    • nienawiści – (awersji, agresji), która przypomina ogień i jest źródłem zaburzeń humoru żółci – także energii życiowej w formie m.in. emocji
    • ignorancji – (najbardziej pierwotna trucizna), czyli uporu, trwania w głupocie i zaślepieniu, niewiedza. Z głupoty (tępej, ciężkiej i mrocznej) biorą się zaburzenia flegmy – ciężkiej i lepkiej

    W Tybecie są one znane jako lung (rLung), tripa (mKhris-pa) oraz badken i opisywane poprzez swe atrybuty i kierunki działania, np.”wiatr” jest niewidoczny, lecz jego efekty są widoczne i odczuwalne; niektóre kanały którymi krąży są widoczne podczas sekcji, inne nie (należąc do tzw. Ciała subtelnego).
    „Humory” opisują też charakterystyczne typy osobowości i konstytucji pacjenta, wiążą się z pewnymi rodzajami pożywienia, okresami, a nawet mają swe odpowiedniki np. wśród planet.

    Dotykają nas też zaburzenia, które są kombinacją trzech podstawowych trucizn, np.: zazdrość i duma.

    Tybet - świątynia

    Teoria leczenia mówi, że powinna być utrzymana równowaga między tymi trzema czynnikami – od których zależy zdrowie człowieka:
    1. r – Lung (wiatr porównywany do strumienia życia – energii życiowej – rządzony przez pożądanie) odpowiedzialny za aktywność fizyczną i psychiczną, oddychanie, wydalanie, płodność, menstruację i mowę.
    2. mKhris – pa (ogień, rządzony przez nienawiść) – odpowiada za głód, pragnienie, trawienie, przyswajanie pokarmów, właściwą temperaturę ciała, cerę i cechy charakteru, jak odwaga i determinacja.
    3. badken (ziemia i woda, rządzony przez złudzenie) – odpowiedzialny za moc organizmu, stabilność umysłu, wagę ciała, wywołuje sen, a także tolerancję na różne czynniki zewnętrzne.

    >>> W rzeczywistości lung nie jest czymś obcym, niezwykłym; znany jest m.in. jako prana w tradycji indyjskiej, a jako chi (Qi) w medycynie chińskiej. „Wiatr” jest w nas od momentu poczęcia w łonie matki jako nośnik świadomości – nasienie świadomości subtelnej (alaja). Pięć różnych rodzajów lung składa się na ludzkie ciało. Jeśli działają one negatywnie, powodują nierównowagę humorów co wywołuje chorobę. Jeśli działają w sposób pozytywny równowaga i harmonia w ciele zostaje utrzymana.
    >>> tripa („żółć”) to nie tylko normalna żółć, inne jej aspekty pomagają w utrzymaniu ciepłoty ciała. Różne typy „żółci” są związane np. z wątrobą, odpowiadają za hemoglobinę we krwi, napięcie mięśni oraz kolor skóry, włosy, paznokcie. Mówi się o niej w przypadku energii związanych z uczuciami i stanami umysłu – pojawia się m.in. w związku z gniewem i agresją. Gdy istnieje agresja, człowiek jest zły, powstaje swoiste połączenie między sercem i wątrobą. Rezultatem jest podniesienie się poziomu krwi płynącej z wątroby do serca. Wtedy poziom tripa także się podnosi. A natychmiastowym tego rezultatem jest złość – produkując więcej żółci.
    >>> badken czyli „flegma” związana jest z uczuciem niewiedzy i omamienia, głupoty. Odpowiada też m.in. za regulację cielesnych płynów i związanych z nimi energii; za smaki, apetyt, trawienie, wydalanie; od „flegmy” związanej ze stawami zależy ich ruchomość, gibkość ciała itp.. Inny typ badken ulokowany w głowie odpowiada za satysfakcję pięciu zmysłów.

    Pochodzenie chorób, zasady diagnozowania i sposoby leczenia naturalnego:

    traditional medicinePrzyjmuje się, że są dwie generalne przyczyny chorób – tzw. bliskie i odległe:

    - Przyczyną odległą jest to, że od urodzenia posiadamy podstawową niewiedzę – czyli niemożność zrozumienia naszej podstawowej natury i źródła trzech emocji: namiętności, agresji oraz niewiedzy. One to tworzą odległą przyczynę.
    - Przyczyną bezpośrednią chorób są Trzy „Humory” – mogą być razem lub z osobna szkodliwe albo korzystne. Ich równowaga i nierównowaga powodują dobry rozwój ciała lub jego osłabienie; wpływają też na stany wewnętrzne, same będąc zarazem zależne od stanu umysłu.

    W medycynie tybetańskiej, podobnie jak w chińskiej, niezwykle istotną rolę odgrywa szczegółowa diagnostyka i wywiad z pacjentem. Medycy pytają o takie rzeczy, jak: sen, przemiana materii, pocenie się, ogólny nastrój, czynniki wpływające na stres, prowadzona dieta, czy popęd płciowy.

    • lekarz najpierw prowadzi z pacjentem rozmowę, na podstawie której wyciąga wnioski na temat podłoża choroby oraz jej symptomów
    • uważnie słucha ponieważ ważny jest dla niego każdy szczegół, odgłosy wydawane przez ciało oraz ton i tembr głosu
    • dokładnie obserwuje ciało które przemawia oznakami fizycznych urazów oraz niedoskonałościami i barwą skóry.

    Ostatecznej diagnozy zaburzeń zdrowotnych, lekarz tybetański dokonuje przy użyciu swoistych technik:

    - badania pulsuwyczuwa na przegubach dłoni 12 różnych pulsów , z których każdy badanie pulsu na przegubachodpowiada za stan odpowiedniego organu oraz jakość przepływającej energii. Ważne czynniki to: długość pulsu, jego głębokość, siła, prędkość oraz jakość. Lekarze medycyny tybetańskiej wyróżniają ponad 32 cechy pulsu, co pomaga im bezbłędnie diagnozować nawet najcięższe przypadki. Jest to niezwykle precyzyjna metoda, tak że mogą być wyłapane nawet najdrobniejsze symptomy rozwijającej się choroby. Analiza pulsu pozwala precyzyjnie określić nie tylko aktualny stan pacjenta, ale nawet przebyte wiele lat wstecz choroby.
    - badania (oglądu) moczu i kału,
    badanie moczu jest unikalną metodą medycyny tybetańskiej – żaden inny system medyczny nie osiągnął w tej dziedzinie takiej perfekcji i precyzji. Jest to chyba jedyny sposób na fachowe zdiagnozowanie pacjenta przebywającego w dużej odległości od lekarza, mierzonej wieloma dniami marszu lub jazdy – w Tybecie takie odległości nie były niczym dziwnym. Dobry lekarz analizując różne fizyczne właściwości moczu mógł określić rodzaj choroby i przepisać leki nawet w przypadku, gdy dostarczona próbka moczu pobrana była 12 dni wcześniej.
    - badania wyglądu języka który jest doskonałym wskaźnikiem stanu zdrowia, biorą pod uwagę jego kształt, kolor, wilgotność i inne charakterystyczne znaki – widoczne na jego powłoce,
    Oto, co lekarz tybetański może wyczytać z języka:
    1. Nasada, część centralna – wskazuje na pracę jelita cienkiego i grubego Blada – jelita nadpobudliwe; czerwona popękana – biegunki, bóle brzucha.
    2. Nasada, części boczne – świadczy o pracy nerek. Blada – zapalenie dróg moczowych; czerwona – skąpomocz.
    3. Środek powierzchni języka – świadczy o funkcjonowaniu żołądka. Blady – niestrawność; czerwony – nadkwasota.
    4. Boki środkowej części – odpowiedzialne za pracę śledziony. Blade – słaby apetyt; czerwone, popękane, suche – zakwasy w organizmie (mogą być powodem bólu mięśni).
    5. Brzeg po stronie prawej – wskazuje na stan pęcherzyka żółciowego. Blady – stan zapalny pęcherzyka żółciowego; czerwony, popękany – może świadczyć o kamieniach w pęcherzyku.
    6. Brzeg po stronie lewej – odzwierciedla stan wątroby. Blady – niedostateczna produkcja bilirubiny, składnika żółci; czerwony – zbyt wolny metabolizm.
    7. Pole tuż przy koniuszku – świadczy o stanie płuc. Blade – mokry kaszel, niewydolność oddechu; czerwone – suchy kaszel.
    8. Koniuszek języka – wskazuje na stan serca. Blady – osłabienie; czerwony – przyspieszona akcja serca, kołatanie.
    - badania stanu oczu, a także jakości spojrzenia
    - badania uszu i gardła
    - badania dotykiem części ciała
    - wąchanie – istotna jest np. woń ciała
    - poddaje wnikliwej analizie ogólno-fizyczny i mentalny stan pacjenta – w chwili bieżącej i w przeszłości.
    Na diagnozę i przyjęte metody terapii wpływają także płeć, dokładny wiek pacjenta, budowa ciała, aktualna pora roku, otoczenie i środowisko w którym pacjent żyje.
    Innymi słowy, lekarz postrzega stan zdrowia pacjenta w sposób całościowy. Jest to właśnie istota tzw. podejścia holistycznego do pacjenta i jego choroby.

    Tybetańska filozofia leczenia mówi, że: lekarz odpowiedzialny jest za leczenie choroby i udzielanie porad, a pacjent za ich przyczyny.
    Według Tybetańczyków pierwszą chorobą była niestrawność, a lekarstwem zagotowana woda, natomiast lekarz to osoba, która leczy z bólu, ćwiczy techniki medyczne i promuje zdrowie. Jeśli choroba nie jest zbyt poważna, zaleca on w pierwszej kolejności dietę i nakazuje choremu określone zachowanie.
    Ogólne zasady są następujące:

    1) pacjent R – LUNG powinien jeść produkty o dużej wartości odżywczej, tj. jagnięcinę, mięso kurczaka, masło, melasę, cebulę, z przypraw czosnek i imbir, pić mleko, alkohol i jeść zupy;
    2) pacjent MKHRIS – PA powinien jeść wołowinę, dużo warzyw, masło, chudy ser, pić dużo mleka i jogurtów, słabą herbatę oraz wodę źródlaną – produkty nie mogą być tłuste;
    3) pacjent BAD – KEN powinien jeść baraninę, ryby, gotowane warzywa, pić przegotowaną wodę, wino, a ze słodyczy – miód.

    Leczenie polega na udzieleniu przez lekarza wskazówek dotyczących diety, stylu życia (sen, ćwiczenia, etc.) oraz przyjmowaniu stosownych preparatów leczniczych.

    chinese-herbalSkładniki do ich wytwarzania pozyskiwane są wyłącznie ze źródeł naturalnych , takich jak: zioła, elementy roślinne, minerały i substraty pochodzenia zwierzęcego.
    Ich przygotowanie i produkcja odbywa się w warunkach pełnej kontroli i higieny. Preparaty te są wolne od wszelkich substancji toksycznych. Przeznaczone są wyłącznie do użytku osobistego, nie sprzedaje się ich na zasadach komercyjnych, lecz jedynie w przypadku bezpośredniej potrzeby lub prośby. Zatem bezpieczeństwo ich stosowania jest gwarantowane.

    Można je bezkonfliktowo łączyć z medycyną konwencjonalną, jednak po zastosowaniu leków chemicznych medycyny klasycznej, należy zachować 1 – 2 godzinny odstęp.

    Najsłynniejszym tybetańskim lekiem jest mumio (baragszun), który zawiera 30 mikro- i makroelementów, 10 aminokwasów, witaminy z grupy B, C i A, jad pszczeli i olejki eteryczne. Ma postać ciemnej kleistej substancji. Leczenie według zasad medycyny tybetańskiej można stosować tylko pod kontrolą specjalisty w tej dziedzinie. Lekarstwa ziołowe są wytwarzane w zgodzie z zasadami i praktyką buddyzmu tybetańskiego, które podkreślają nierozłączność i współzależność umysłu, ciała i zdrowia – witalności.
    Niezwykłą grupę leków stanowią tzw. „Drogocenne Pigułki”. Sporządzane są z kilkudziesięciu składników, gdzie oprócz leczniczych ziół i minerałów są metale szlachetne oraz drogie kamienie, oczyszczone z toksycznych domieszek. Bywają też dodawane specjalne relikwie i poświęcone granulki – lekarstwo działa więc nie tylko na fizyczne ciało pacjenta, ale (kto wie czy nie jest to ważniejsze) na jego umysł. Wskazuje na to zalecenie zażywania „Drogocennej Pigułki” w dni szczególnie pozytywne, takie jak nów, pełnia, święta, z równoczesnym recytowaniem mantry Buddy Medycyny oraz modlitwą. „Drogocenne Pigułki” harmonizują energie wewnętrzne. Pobudzają umysł i ciało do pozytywnych przemian i działań związanych z terapią.

    Lekarz tybetański musi więc łączyć głęboką wiedzę medyczną z codziennym urzeczywistnianiem mądrości i współczucia.
    Chinese traditional medicine ancient book

    Farmakopea tybetańska jest skomplikowanym systemem o ciekawej systematyce wypracowanej już przed wielu wiekami i dobrze służącej do dzisiaj. Lekarstwa są niezwykle skuteczne, co w połączeniu ze znakomitymi sposobami diagnozowania stanowi przyczynę rosnącej popularności medycyny tybetańskiej na świecie. Korzystający z porad lekarzy tybetańskich bardzo szybko przekonują się do stosowanych przez nich metod. Autorzy wielu publikacji przytaczają spektakularne efekty leczenia prowadzonego przez lekarzy tybetańskich m.in. szybkie wyleczenie ciężkiej malarii – bez szkodliwych efektów ubocznych, które zawsze dla tego przypadku niesie zażywanie leków zachodnich – chemicznych, jak również ostre zapalenie płuc wyleczone w parę dni bez antybiotyków oraz wiele innych przypadków.
    W leczeniu stosuje się oprócz złożonych specyfików naturalnych pochodzenia roślinnego, zwierzęcego i mineralnego: akupunkturę, puszczanie krwi, masaż, oraz przyżeganie (moksza).

    Akupunktura
    Akupunktura to jedna z najstarszych, najbardziej wszechstronnych i skutecznych metod leczniczych, stosowana od prawie 5.000 lat.
    Zgodnie z wyobrażeniem starożytnych lekarzy wschodnich, ciało człowieka usiane jest wieloma punktami. Punkty te są ze sobą połączone „liniami”, zwanymi meridianami, przez które przepływa energia (chi). W konkretnych partiach naszego ciała znajdują się punkty bezpośrednio związane z meridianami, które akupunktura (podobnie też akupresura) jest w stanie stymulować do efektywniejszej pracy. Jeśli stwierdzone zostaną zaburzenia przepływu energii w meridianie, można je wyregulować przez nakłucie igłą określonego punktu na ciele pacjenta.
    Obecnie akupunktura jest oficjalną metodą leczniczą, uznaną przez Międzynarodową Organizację Zdrowia (WHO), stosowaną na całym świecie, także w Polsce.
    Zabieg akupunktury polega na wkłuwaniu bardzo cienkich igieł w określone punkty na ciele. Zgodnie z tradycyjną medycyną chińską, punkty te są powiązane z konkretnymi narządami i nakłucie ich stymuluje cały organizm do powrotu do stanu równowagi (zdrowia), którego warunkiem jest prawidłowy przepływ energii w kanałach energetycznych (meridianach).
    Skuteczne stosowanie akupunktury, także w ciężkich przypadkach, wymaga ogromnej wiedzy i wieloletniego doświadczenia. Najistotniejsza jest kompleksowa i trafna diagnoza, szczegółowy wywiad z pacjentem dotyczący jego stanu zdrowia, przebytych chorób, także doświadczeń życiowych, która warunkuje wybór punktów nakłucia.
    Akupunktura stosowana przez dobrego specjalistę nie wywołuje żadnych skutków ubocznych, może przynieść odczuwalną poprawę już po pierwszym zabiegu, potrafi być skuteczna w wielu przypadkach, trudnych do leczenia dla medycyny akademickiej.
    akupunkturaZabieg akupunktury:
    - do nakłuwania stosowane są specjalne, sterylne i bardzo cienkie igły (0,20mm) – wkłucia są praktycznie bezbolesne
    - zabieg trwa od 15 do 30 minut
    - na zabieg nie należy przychodzić na czczo (podczas nakłucia organizm wykonuje pracę i spada poziom glukozy we krwi)

    Dowiedz się więcej na temat AKUPUNKTURY >>> TUTAJ

    Masaż

    masaż połączony z akupresurąMasaż jest naturalną formą walki z bólem, która jest stosowana w medycynie tybetańskiej. W połączeniu z akupresurą jest przydatny również do pobudzania meridianów, a przez to narządów wewnętrznych. Obie formy są uzupełnieniem ziołolecznictwa.

    Dowiedz się więcej na temat Masażu Stóp >>> TUTAJ

    Medycyna tybetańska jest ściśle związana z praktyką religijną lekarza i pacjenta. Jeśli są oni buddystami zaleca się w czasie przygotowywania lekarstwa odmawianie mantry buddyjskiej, ponadto, jeśli człowiek chce przedłużyć swoje życie, musi w nim uratować odpowiednią liczbę zwierząt czy ludzi będących w niebezpieczeństwie (np. poprzez zakup na targu zwierząt przeznaczonych do konsumpcji i ich uwolnienie).
    Pomimo że buddyzm nie zezwala na zabijanie jakichkolwiek istot żywych i wielu praktyków tej religii jest jaroszami, to niektórzy spożywają mięso już zmarłych zwierząt, dopóki nie zostały ono zabite specjalnie dla nich. Buddyzm sam w sobie nie narzuca żadnej konkretnej diety, w tym wegetarianizmu (np. Dalajlama jada mięso).

    Medycyna tybetańska zajmuje się nie tylko leczeniem człowieka, ale całym jego życiem, a nawet przyszłym odrodzeniem. Dlatego zdarza się czasem, że w szczególnych przypadkach konieczny jest związek karmiczny między pacjentem i lekarzem, bez którego w leczeniu nie osiągnie się rezultatu. Żródła podają informację o takim zdarzeniu, gdy wybitny doktor będący zarazem inkarnowanym lamą, odesłał na własny koszt pacjenta do innego lekarza twierdząc, że tamten ma znacznie lepsze relacje karmiczne z chorym, skuteczniej go więc wyleczy.
    Wartym zastanowienia jest skąd wiedziano w Tybecie przed jedenastoma wiekami jak wyglądają plemniki (przetrwały obrazy z tamtego okresu), skoro nie widać ich gołym okiem, a szkło powiększające i mikroskop były wtedy nieznane – wynaleziono je wiele wieków później. Równie zastanawiająca jest dokładna znajomość pierwszych podziałów zapłodnionej komórki jajowej oraz stopniowe kształtowanie się embrionu. Jedyną możliwą odpowiedzią (bo oszustwo czasowe jest tu wykluczone) jest fakt mentalnego dogłębnego badania rzeczywistości przez wybitnych mistrzów medytacji.
    Wszystko co odnosi się do związku medycyny z buddyzmem zawarte jest w trzeciej Tantrze zwanej „Tantrą Ustnych Wskazówek”. Podane są tam metody bardziej niezwykłe z naszego punktu widzenia (choć z przekazów wiadomo, że skuteczne). Polegają m.in. na leczeniu poprzez recytację specjalnych mantr i przykładanie rąk.
    Niektórzy lamowie również posiadają moc leczenia pacjentów poprzez recytację mantry. W tradycji tybetańskiej jest zwyczaj proszenia lamy o jego błogosławieństwo. Lama dotyka ręką głowy pacjenta czy innej osoby i poprzez ten krótki kontakt fizyczny wiele chorób i niekorzystnych czynników zewnętrznych zostaje usuniętych. Dzieje się tak, ponieważ lama zawsze pozostaje w stanie medytacji, utrzymując umysł w niezakłóconym, pierwotnym stanie (Tybetańczycy zauważają różnicę między położeniem jednej ręki w czasie błogosławieństwa i obu rąk. W medycynie tybetańskiej przyjmuje się, że ciała zwykłych ludzi posiadają tzw. pięć głównych narządów i sześć pustych. Osoba określana tu jako lama (tzn. mający moc błogosławieństwa) to ktoś, kto według tradycji tybetańskiej posiadł pięć cudownych sił i sześć specjalnych sił. Słowo, które je oznacza to siddhi. Dotyk powoduje kontakt z wszystkimi siddhi lamy, dlatego Tybetańczycy nazywają to „przekazem mocy ręki”.
    cesarski pałacOd stuleci, co jakiś czas w Tybecie odbywały się wielkie konferencje medyczne, na które zapraszano lekarzy z najróżniejszych krajów między innymi z Chin, Indii, Mongolii, Turkmenii, Persji, Nepalu i Grecji.
    Tak, jak przed muzułmańską inwazją medycyna przybyła z Indii do Tybetu, tak 50 lat temu, w obawie przed chińską inwazja na Tybet, powróciła do Indii i Nepalu. Znów musiała się dopasować do nowych okoliczności i na nowo zintegrować. Tym razem jednak, tak jak buddyzm, dotarła nie tylko do pobliskich krajów, ale rozprzestrzeniła się po całym świecie.
    Obecnie główny ośrodek uprawiania medycyny tybetańskiej znajduje się w Dharamsala w Północnych Indiach. Oprócz wiedzy medycznej naucza się w nim także astronomii, religii, ćwiczy jogę i kung fu. Wiedza buddyjska ma umocnić moralność lekarza, natomiast joga i kung fu pomagać w określaniu pulsu i poznaniu tajemnic ciała ludzkiego.
    Studia medyczne trwają początkowo siedem lat; każdego roku koncentruje się na innej dziedzinie nauk. Przez pierwsze trzy lata uczeń pozostaje w bliskim kontakcie z nauczycielem, zdobywając wiedzę opartą na doświadczeniu mistrza. Po siedmiu latach, kiedy zna na pamięć wszystkie teksty, rozpoznaje i zbiera lecznicze zioła oraz pozna podstawy badania moczu i ogólnego pulsu pacjenta itd., może przystąpić do dalszej trzyletniej praktycznej nauki. Pozostając w bliskości nauczyciela będzie poznawał skomplikowane aspekty diagnozy z pulsu. Pierwszym krokiem jest wychwycenie naturalnego i stałego pulsu pacjenta. Gdy student potrafi już wykryć różne rodzaje pulsu, jak tzw. męski, żeński i neutralny, nauczyciel wyjaśnia mu sposób badania i rozpoznawania pulsów wskazujących zaburzenia tzw. Trzech „Humorów”.
    Podczas nauki diagnozy z pulsu uczeń bada pacjentów i notuje diagnozy – na podstawie tych notatek mistrz ocenia postępy studenta i jego praktyczne doświadczenie. Potem następuje nauka innych sposobów terapii jak moksa, upuszczanie krwi, akupunktura, położnictwo i masaż itd. Uczeń zdobywa także doświadczenie w leczeniu obłędu i paranoi – osoby niepoczytalne leczone są zarówno sposobami medycznymi jak i psychologicznymi. Nauczyciel nauczy studenta jak z takim pacjentem rozmawiać delikatnie i kojąco, biorąc pod uwagę indywidualną charakterystykę jego choroby umysłowej.
    Kagyu monlam in Bodgaya,IndiaPo ukończeniu pełnych dziesięciu lat studiów tybetańskich nauk medycznych student musi przebadać około stu pacjentów dziennie, prowadząc pełną dokumentację diagnostyczną.

    Jest to egzamin dyplomowy, na którym tylko poprzez badanie pulsu musi postawić trafną diagnozę i określić chorobę pacjenta. Jeśli jest w stanie odczytać poprawnie osiemdziesiąt przypadków na sto zbadanych osób, zostanie uznany zdatnym do zawodu lekarza.
    Uzyskawszy dyplom, po opuszczeniu szkoły młody lekarz zdany jest tylko na siebie. Wtedy zaczyna się jego prawdziwa edukacja, weryfikowana liczbą uzdrowionych pacjentów.
    W nienaruszonej, pierwotnej formie medycyna tybetańska przetrwała w Himalajach w Ladakh. Znana jest tam jako tzw. medycyna Amczi, a wiedza o niej i praktyka lekarska przechodzi z ojca na syna.

    Jakie stanowisko zajmują tybetańscy lekarze wobec medycyny zachodniej ?
    Wielu lekarzy tybetańskich postrzega zachodnią medycynę jako uzupełnienie ich własnego systemu i chętnie współpracuje z zachodnimi lekarzami. Odsyłają swoich pacjentów do zachodnich kolegów przede wszystkim w nagłych przypadkach, przy infekcjach i gdy konieczna jest operacja. Krytykują natomiast chemiczne lekarstwa, których stosowanie ma dużo skutków ubocznych, oraz brak współczucia zachodnich lekarzy dla pacjentów. Dr Jampa Yonten z Dardżylingu wyraża to następującymi słowami: „To świetnie, że można zobaczyć każdą część ciała od środka, ale czasami brakuje współczucia! Gdyby tylko zachodni lekarze mieli więcej duchowości ! Nie chodzi o to, żeby zostali buddystami. Ale gdyby spróbowali rozwinąć współczucie, mieli więcej czasu i postrzegali pacjenta jak własne dziecko! Medycyna alopatyczna mogłaby być o wiele lepsza, gdyby tego przestrzegali”.

    buddha of thangka

    Podsumowując:

    • Tradycyjny Tybetański system Medycyny Naturalnej uczy nas, jak zmniejszać problemy fizyczne, poczynając od drobnych dolegliwości, przez schorzenia cywilizacyjne i choroby chroniczne, aż do nowotworów. Podpowiada, jak wyeliminować je poprzez dietę, właściwy styl życia oraz podane w odpowiednim czasie lekarstwa.
    • Korzystając z etyki buddyjskiej oraz nauk Jego Świątobliwości Dalajlamy, można usprawnić swoje funkcjonowanie emocjonalne, a przede wszystkim myśleć pozytywnie i nadawać życiu sens. Nauczmy się odwoływać do zdrowego rozsądku i rozwijać współczucie, by w ten sposób wspierać nasze zdrowie fizyczne i dobre samopoczucie.

    Naturalna Medycyna Wschodu stała się w dzisiejszych czasach ulubionym obiektem ataków ze strony mediów i środków masowego przekazu – finansowanych przez wielkie koncerny farmaceutyczne.

    Jej obraz i zasługi są oczerniane i dyskryminowane właśnie dlatego, że swą skutecznością stanowią wielkie zagrożenie dla syntetycznego rynku medycznego.

    Apetyt na życie – Medycyna Chińska

    POLECAMY:  więcej możesz przeczytać w książce Marka Kalmusa:

    „Tybet – Legenda i rzeczywistość” która jest najobszerniejszą i najbardziej gruntowną monografią polskiego autora na temat Tybetu i tybetańskiego buddyzmu. To zarazem monografia nietypowa, demitologizująca wiele fałszywych stereotypów. Przedstawienie skomplikowanych dziejów, na tle ponad 1500 lat relacji tybetańsko-chińskich, pozwala lepiej zrozumieć aktualne problemy tego kraju.

    Autor opisuje najbardziej istotne kwestie buddyzmu tybetańskiego, ezoteryczną sztukę wadżrajany, skomplikowane rytuały, inicjacje i medytacje oraz znaczenie mandali. Wprowadzenie w unikalną medycynę tybetańską, systemy wróżebne, rozpoznawanie inkarnowanych lamów, znaczenie amuletów zhi, tradycję „ukrytych skarbów” i ich odkrywców – mistrzów duchowych, daje wyobrażenie o specyfice i bogactwie kultury Kraju Śniegów.

    Kilkaset zdjęć ilustrujących tekst, ukazuje niezwykłe krajobrazy Dachu Świata, stare klasztory, rytuały religijne, życie mnichów i zwykłych ludzi. Są tu również unikalne zdjęcia dokumentujące nieistniejące już oblicze Tybetu. To także żywa fotograficzna opowieść z wieloletnich wędrówek autora po tym fascynującym kraju, po miejscach znanych i nieznanych.

    Najnowsze, trzecie wydanie Tybet. Legenda i rzeczywistość jest rezultatem ponad 30 lat zainteresowań i fascynacji autora. Podczas ponad dwudziestu podróży (łącznie ponad cztery lata) autor przebył wiele tysięcy kilometrów różnymi środkami lokomocji oraz pieszo wędrując po starych szlakach karawanowych i odwiedzając miejsca pielgrzymkowe. Pobyty w klasztorach, spotkania z Dalaj Lamą i z licznymi inkarnowanymi lamami oraz uczonymi tybetańskimi, bezpośredni kontakt z pielgrzymami oraz zwykłymi Tybetańczykami dały mu wielką wiedzę praktyczną i doświadczenie. Dzięki temu Tybet. Legenda i rzeczywistość to książka o żywej narracji, wciągająca i autentyczna.

    KUPISZ  JĄ  TUTAJ  – bezpośrednio na stronie autora

  • Catalog
  • Contents
  • product
  • Product Catalog
  • Products
  • Product Directory